Czarne myśli

Lubię styczniowe, ołowiane niebo. Lubię moje miasto. Lubię zaniedbane podwórka starych kamienic, gdzie czas nie poddał się pogoni za nowością. Lubię długie, samotne spacery. Stukot obcasów na chodniku uspokaja mnie, powtarzalność kroków wprowadza rytm. Dziwią mnie pędzący za czymś ludzie, którym cel zagubił się dawno temu, a zostało przyzwyczajenie, by nie rozglądać się i biec. Męczy mnie atakujący zewsząd fullwypas, świat, w którym wartość człowieka mierzy się grubością portfela, a depresję leczy ubraniami z wyprzedaży. Przecież wszystko to nic o przeciwnym wektorze, a przewrotny zimowy deszcz i tak domaluje łzy roześmianym dziewczynom z bilbordów.



czapka, peleryna :)
spodnie- Zara
botki- Bronx
rękawiczki na zatrzaski- stragan pod Halą Targową