Sto pociągnięć myszą przed snem

Jeśli prawdą jest, że tylko winny sie tłumaczy, to jestem jak najbardziej winna, bo w tym poście wyśpiewam wszystko. Przyznaję się bez bicia do blogowym zaniedbań. Stali czytelnicy( tak, naprawdę wierzę, że są tacy, którzy czytają moje posty) z pewnością zauważyli zmniejszenie mojej aktywności blogowej. Rzadziej publikuję zdjęcia, rzadziej odwiedzam inne blogi, sporadycznie komentuję ,blipuję i niekiedy nie mam nawet czasu dokładnie czytać komentarzy do mojego własnego bloga. Coraz bardziej za to pochłania mnie urządzanie domu, które zajmuje mi myśli i każdą wolną chwilę. Nie szukam już nowych butów, sukienek, torebek- "na tapecie" jest glazura, parkiet, gładź. Zamist przeglądać szafiarskie blogi, szukam w necie łazienkowych inspiracji i tonę we wnętrzarskich gazetach. Próbuję znaleźć kompromis między marzeniami a rzeczywistością, mam mnóstwo pomysłów, które trzeba w miarę bezboleśnie osadzić w realnym świecie. Toczę walkę z samą sobą, moim największym sprzymierzeńcem jest kreatywność, największym zaś wrogiem- niezdecydowanie. Zastanawiam się nad utworzeniem drugiego bloga poświęconego urządzaniu domu, ale nie wiem, czy razem z eM chcemy aż tak się obnażać. Na razie rysuję, projektuję, mierzę, szukam, klikam. Ale nadal jestem.