Portret damy(?)

Nie aspiruję do bycia damą. Nie miewam codziennie starannie ułożonej fryzury, garbię się niemiłosiernie, co pozostało mi po czasach dziewczyńskiej nieśmiałości, paznokcie mam nieodmiennie krótkie , a dłonie czasem szorstkie i podrapane. Niektórzy, oceniając mnie po raz pierwszy, zapewne myślą, że to oznaka zaniedbania. A dla mnie istnieje coś ważniejszego niż wypielęgnowane ręce. To moja pasja, o której już na blogu wspominałam. Pasja, którą się żyje. Odnawianie staroci wciągnęło mnie parę lat temu tak mocno, że kiedy nie mogę się na tym polu realizować, czuję się niemal chora. Mówiąc o starociach, mam na myśli bardzo szeroki wachlarz przedmiotów- począwszy od ubrań, poprzez przedmioty codziennego użytku, na "wielkogabarytowych" meblach skończywszy.

Jest w tym odnawianiu jakaś magia, czuję się, jakby ktoś dał mi moc wlewania w przedmioty nowego życia, odkurzania ich z niepamięci. Każdy z tych przedmiotów ma w sobie zapisaną jakąś fascynującą historię. A ja dopisuję jej kolejny rozdział.

aksamitna spódnica-mój pierwszy ciucholandowy zakup; mam do niej wielki sentyment-od niej zaczęła się moja przygoda z rzeczami vintage:), bluzka-:), buty-Fenuzzi
szafa-własnoręcznie odnowiona, wazon też ;

naczynia kuchenne-pamiątki

torebka-po babci

biżuteria, srebro i bursztyn, Sukiennice
krzesło- sklep ze starociami, właśnie zaczęłam jego renowację

krzesło-"śmietnikowe"(nikt biedactwa już nie chciał), odnowione i tapicerowane przeze mnie

radio-po dziadku